Wednesday, 27 February 2013

Why We Should Boycott Halal Products?; By Kasun Adikari

“Do not go upon what has been acquired by repeated hearing; nor upon tradition; nor upon rumour; nor upon what is in a scripture; nor upon surmise; nor upon an axiom; nor upon specious reasoning; nor upon a bias towards a notion that has been pondered over; nor upon another’s seeming ability; nor upon the consideration, ‘The monk is our teacher.’ Kalamas, when you yourselves know: ‘These things are bad; these things are blameable; these things are censured by the wise; undertaken and observed, these things lead to harm and ill,’ abandon them.”- Kalama Sutta: The Buddha’s Charter of Free Inquiry


Violence in the name of religion has become the predominant model for politics in the modern world. In the present context, has increased in its frequency, scale of violence, and national reach in Sri Lanka.  Too much emphasis is wrongly placed among the majority on various aspects on the practice of other religions especially on the concept of halal. It’s telling that more verbal and political energies are being channelled to create anxiety about this.

The purpose of this article is to provide a basic understanding on the concept of halal and how it operates internationally, to people from my own community since they often tend to be provided with inaccurate, lacking and sometimes simply fabricated facts of the same. Hence, right understanding of the concept may help to alleviate vague or poor understandings and in some way enhance peaceful relationship between Sinhalese and Muslims which we have been maintaining it for more than thousand years without any cracks.

What is halal?

Twenty years back when I was reading for my first degree at University of Moratuwa, I raised this question to one of my batch mate and now it is at the heart of a controversy for the majority Sri Lankans.
Oxford dictionary defines ‘halal’ as ‘religiously acceptable according to Islamic law.’ The word halal refers to anything that is considered permissible and lawful under religion. Muslims are supposed to live their lives by this concept, with its connotations of cleanliness, integrity and self-restraint. The opposite of this word is haraam. The term halal is widely used to designate food seen as permissible according to Islamic law. In fact, it refers to permissible behaviour, speech, dress, conduct, manner and dietary. In a Muslim’s life, every aspect of life is regulated by Islamic law; therefore, the Halal-Haraam dichotomy almost always applies to everything, and Muslims make sure they understand what is what since saying or doing Halal will lead to Paradise and Haraam to Hell.

Halal Foods

Halal foods are foods that Muslims are allowed to eat under Islamic dietary guidelines. The criteria specify both what foods are allowed, and how the food must be prepared. Why Muslims want halal foods at all? “the logic behind this is that remaining blood in the body may become polluted and harmful to humans”.
The foods addressed are mostly types of meat. In order to be halal, permitted animals must be slaughtered according to prescribed methods of slaughtering (halal slaughtering), which emphasised on the aspects of hygiene, health, safety and humane treatment.  A study conducted by the Food and Agriculture Organization of the United Nations and the Humane Society International concluded that the animals that are slaughtered according to halal method complies with the hygiene and environmental health issues and halal  meat should be labelled when it is put on sale, so that members of the public can decide on the choice.

Halal Certification 

Halal is not only concern on meat foods, it emphasise that Muslims must ensure that all foods, particularly processed foods, pharmaceuticals, and non-food items like cosmetics, are also halal. Frequently, these products contain animal by-products or other ingredients that are not permissible for Muslims to eat or use on their bodies.

Halal certification tells Muslims that their ingredients and production methods have been tested and declared permissible by a certification body (i.e., internationally or locally recognised halal certification bodies certifies the product as halal, preferably with a trademarked and unique symbol). It also allows companies to export products to most Middle Eastern countries and South East Asian Countries.

Since the introduction of halal certification, many mainstream manufacturers, especially pharmaceuticals, prepared foods, and other products, as well as hotels, restaurants, airlines, hospitals, and other service providers have pursued the halal market. These companies purchase halal-certified products.

International Perspective

Halal Food Authority (HFA) is one of the UK’s largest regulators of halal foods. HFA is well established, both within the halal slaughter and wider food industry. Today, from Kelloggs cereals to KFC; from ASDA to British Airways, the HFA logo can be found on food products declaring them to be approved as halal.
The oldest and most well-known halal certifier in the United States is called the ‘Islamic Services of America’. In 2011, ‘Halal Products Certification Institute’ was established in California and became the first worldwide corporation that certified halal consumer products such as cosmetics, personal care products and perfumes & fragrances. The institute was established by Islamic intellectual scholars and Muslim scientists to assure the dissemination of halal consumer products.

Also in Europe, several organizations have been created over the past 20 years in order to certify halal products. A survey recently published by a French association of Muslim Consumers (ASIDCOM) shows that the market of halal products has been developed in a rapid way.

In South Africa, most chicken products have a halal stamp. The South African National Halal Authority (SANHA) issues certificates and products bearing this logo range from water, snacks, and even meat-free products (which may contain non-halal ingredients). The South African National Halal Authority also licenses the usage of the Halal logo in restaurants where the food is halal in addition to no alcohol or pork products being served.

McDonald’s and Kentucky Fried Chicken (KFC) have been declared to be halal in most of the countries. In the United Kingdom, China, Malaysia or Singapore, halal fried chicken restaurants having thousands of outlets serve halal foods, such as the ChicKing Fried Chicken, Brown’s Chicken, and Crown Fried Chicken companies.

Also, in New York City there are numerous halal food carts in business which serve gyros, chicken platters, and other halal fast foods, whereas in Europe, there are many of halal certified Doner kebab shops. Very recently, twelve stores in the Mary Brown’s chain in Ontario and Alberta became 100% halal.
Thailand and Philippines also has a noticeable population of Muslims and halal meat shops country wide. Within the People’s Republic of China, which has a sizable Muslim minority population, halal food is known as ‘Qingzhen’ means ‘pure truth.’

Charges justifiable?

Almost all the halal certifying institutions around the world incorporated as non-profit organisations and they are categorised under service sector. Besides, Halal certification is a long and meticulous process that requires investment in expertise, equipment and manpower. Therefore, organizations certify halal products are compelled to charge a fee to meet their expenses. Like any other certification process, halal certification also has a management cost involved. For example, when a company obtains the quality standard, the system standard or the risk management standard certification, it is charged for various costs with regard to logistics, communication, human resources, professional services and consultation fees. In addition to that, halal certifying institutions has to bear the costs in relation to  technological testing and research, human resource costs as they are obliged to maintain a dedicated team of food scientists, administrators, Halal auditors and a large team of supervisors based at certified plants.


From the above, it appears that the concept of halal has a global recognition and is wider in its scope. Specifically as far as Muslims are concern, the concept of halal is embedded with their day to day life and is considered as one of the significant aspects of practicing there religion.

As Buddhists, we must know how to regard other religions and their practices as we belong to the religious group that accepts and appreciates the reasonable teachings of every religion.   Buddhists can also tolerate the practices of other religious, cultural traditions and customs, although they may not necessarily wish to emulate them.

In other words, Buddhists respect the other man’s views and appreciate other practices without harbouring any religious prejudices. If there are certain Buddhists who feel they are unable to appreciate the ways of other religious practices, then the least they could do is to maintain their silence and refrain from any undue criticism: this attitude is very important for peaceful co-existence. If we study the teachings of Buddhism, then we can understand the basis of our religion and our attitude towards the other religions. To practise a religion we must be honest, sincere, truthful and kind to others: we must avoid deceit and cruelty: and in our relation with others we must be broad-minded.

According to the Buddha, if we adopt aggressive and violent methods to solve our problems, we cannot find the real solution to overcome them. No doubt, we can suppress some troubles and temporarily win the battle as long as our opponents remain weak. But when our opponents get the chance, they will not keep quiet and will not forgive us.   Therefore, if we act with violence, we can never find lasting peace.   This is why the Buddha once said:  “Hatred is never ended by hatred, but only by loving-kindness.”  Buddha also said:  “It is not that I quarrel with the world but the world quarrels with me.  A  teacher of truth never quarrels with others.

Accordingly, non-violence is at the heart of Buddhist thinking and behaviour. Nothing in Buddhist scripture gives any support to the use of violence as a way to resolve conflict. One of Buddha’s sermons puts this very clearly with a powerful example that stresses the need to love your opponent no matter how cruelly he treats you:
“Even if thieves carve you limb from limb with a double-handed saw, if you make your mind hostile you are not following my teaching.”- Kamcupamasutta,  Majjhima-Nikkaya I – 28-29 (By; Kasun Adikari)

Home  ||  Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link) ||  Empowered by; FB Page  (Like us) ||  FB Group  (Request)|| FB Wall (Add)    ||

Saturday, 23 February 2013

A Tribute To the Cordial Relations Between Muslims And Sinhalese In The Past


A one-time Minister of Foreign affairs A.C.S. Hameed once pointed out that “Historians have traditionally been attracted by wars and rebellions whereas the peaceful co-existence of groups of people over long periods tends to be overlooked”. He went on to say “in the history of Sri Lanka few are aware of the harmonious relationship which had developed between the Sinhalese, its indigenous inhabitants, and the Muslims who initially were foreigners, and that both have lived together peacefully for over a thousand years. Perhaps because it was such a peaceful relationship it has passed unnoticed by the historian”. This important piece of writing was in the foreword written to the book The Muslims of Sri Lanka. One thousand years of Ethnic Harmony 900-1915 by Dr. Lorna Dewaraja a well known Sri Lankan historian. The foreword brings to light many characteristics that marked the advent of the Muslims’ entry into the Island and which contributed to the peaceful co-existence of the two groups.

As a Sri Lankan Muslim I thank Allah that I was born in Sri Lanka and was able to live my life as a Muslim due to the tolerance and religious peace that emanated from Buddhism. Some years ago at a lecture session at the BMICH a professor waxed eloquent on the feelings he had for Sri Lanka and that this was the only place for him. In the course of his talk he turned round to me and said that if ever anything untoward happened I could of course seek refuge in Saudi or the Middle East. I for one was taken aback at this remark and saw no reason why I should ever leave my country. I had to make quite a sharp and almost a rude rejoinder “I don’t see why I need to seek shelter in any other country other than mine which is Sri Lanka. I was born here, bred here and will Insha Allah (God Willing) die here. These mistaken notions by people like these well meaning individuals do float around and of course the response is not to take them seriously. My feathers were ruffled no doubt but I did teach him a lesson on the pluralistic nature of our country which truly belongs to all of us, diverse communities that we are.

At this point I would like to go back to the foreword to the book which would enlighten through history the nature of the relationship between the Muslims and the Buddhists. As the foreword continues “unlike in India where Islam made its entry as a conquering proselytizing force, in Sri Lanka it appeared as the personal faith of a peaceful trading people who in course of time earned the goodwill, confidence and trust of the indigenous people. Buddhist ideals of tolerance and accommodation too were contributory factors. Besides there was hardly any economic factor that could have caused conflict. Therefore Muslim integration into Sinhala society proceeded at an even pace for which there are few parallels elsewhere in the world”. What has been mentioned are historical facts, born out of study and research and it is indeed heartwarming not only to know but to disseminate widely the kind of understanding between the Sinhalese the Muslims, especially today in view of the complexities all over the world which dogs sensitive area of human relationships. At this point of time in Sri Lanka we are at the end of a 30 year war and the thirst for peace grows apace in the welter of conflicting issues that naturally characterize the settling down of a nation to heal its wounds and transform the nation into not so much a modern miracle but a haven of peace with an enabling environment for human development and growth.

Talking of the history of a people, much effort has been made in the past few decades to record the history of Muslims in Sri Lanka and some excellent historical material is available. It is from these sources that much of the history of the Muslims contribution to harmony and understanding has been gleaned. I would like to refer to some excerpts from the book. This particular paragraph I am quoting contains truths which are of great value today.

“A study of Muslim minorities in a few other Asian countries like Thailand, Burma and China shows that whatever Muslim trading colonies developed into permanent settlements they were subjected to two pressures diametrically opposed to each other – a gravitational pull towards the Islamic core in order to preserve their Islamic identity and a similar pull in the opposite direction in an effort to integrate with the rest of the society as a means of survival in a foreign and sometimes hostile climate. In certain Asian situations the Muslims had to camouflage their culture from hostile eyes and remain Muslims indoors and play the semblance of being something else outdoors. These opposing forces have in many instances led to psychological stress, social unrest and sometimes even open rupture.

In Sri Lanka the Muslims did not undergo such a traumatic experience and they were able to maintain a delicate balance between the two contradictory forces thus preserving an unbroken record of peaceful co-existence with their neighbours. This was achieved in Sri Lanka with the least tension. The Islamic identity was maintained due to the spirit of religious tolerance prevailing in the country, which not only allowed but even encouraged the Muslims to strengthen their internal organization while the integration into Kandyan society was possible due no doubt to the flexibility of Kandyan institutions as well as the adaptability of the Muslims and their willingness to conform and compromise in so far as their religious susceptibilities were not endangered. For instance the Muslims served as officials in the administration of the state as well as of the Buddhist monasteries. It is noteworthy that the Muslims were functionaries in the Temple of the Tooth and participated in the ritual of the Esala Maha Perahera, the greatest pageant in the Buddhist world. This process of structural assimilation which took place without any erosion of the cultural distinctiveness of the Muslims is perhaps unique in minority-majority relations.”

The facts noted here are significant and cannot be easily forgotten. In the present context of growing hostility towards each other, fuelled no doubt by parochial-minded elements, these truths need to be remembered. It is not possible to illustrate the relationship in the many areas. I have just picked out a few samples. It must be remembered that everything did not always move smoothly. There were little breaks in the continuous line, little incidents, small events that caused small waves of eddying turbulences, little grey clouds that caused some thunder and heavy showers but that could be contained and served to restore cordial relations once more.

As a Muslim I am deeply concerned about what is happening in Sri Lanka. The unnecessary hostility and the vicious attacks by a small minority on the Muslim community needs to checked before it grows into a surge that could assume a force that cannot be quelled. Relationships need to be restored. Reconciliation and co-operation need focus. These need to be kneaded into the system. As Sri Lankans we all need to look into ourselves, turn the search light inwards and identify the problems within and resolve it through dialogue, discussion and negotiation.

Dwelling on memories recalled in this book ‘The Muslims of Sri Lanka’ – One thousand years of ethnic harmony 900 – 1915 – the present context is baffling, perplexing to say the least. Having lived in the country for almost seven and a half decades it is with great pride and happiness that I call myself a Sri Lankan, awarded the opportunity of living, working, playing and studying with diverse communities that go to form pluralistic Sri Lanka. The contributions of members of the different communities summed up to make this glorious Island. In all fields – political, social, economic, religious, educational and cultural, significant members of every community contributed. It is true that the effects of a virulent episode lasting for 30 years take time to heal, but the fact is simply stated. We as a nation have missed and are missing many opportunities for healing and transforming. In fact what I see from the experience of age, is the increasing growth of hostility, suspicion, prejudice and every other negative feeling that will contribute to the breakdown of relations.

I am reminded of the poem ‘Somehow, somewhere, something has gone wrong” – By Andre Auw. The little boy in the poem was in tears because his mother could not give him the popcorn he saw in the machine as the machine was broken. The mother echoes the boy’s grief because she compares the broken machine to the modern human being who has much that is needed by others but is unable to give it because somehow, somewhere, something has gone wrong in the area of relationship and it is in our hands to mend it. Individuals, groups, organizations, institutions are making great efforts but there seems to be a virulent minority, a very small coterie of misguided people who seem to be hell bent on destroying the nation’s fabric to create chaos and discord. They seem not to care a whit for our nation that bled for so long and now longs for peace.
That Sri Lanka is a pluralistic nation is an undeniable fact. It is the home of many a community who have contributed to its being and it is this variety, this unity in diversity that gives it strength and beauty. The Muslim community need not sit back in sackcloth and ashes and mourn dolefully on its woes sprung on it by a thoughtless minority. It is time to look deep within, try to find the causes and take pride in our Sri Lankan identity and work with vigour to uphold the nationhood of Sri Lanka in all its diversity so that peace reigns supreme throughout the land.

As I said before the path hasn’t been always smooth as from 900 – 1915. It’s against the backdrop of British occupation that brought in its wake some negative features, that the first serious riots took place in 1915. After 1915, an occurrence of a riot of the same nature as that of 1915 was the violence in 1975 when some Muslims were killed in the Puttalam mosque due to a misconception that the Muslims were an economically privileged group and which fact fired the major motivation for anti-Muslim hatred. More recently, there were some occurrences of vicious verbal attacks on Muslims by religious personalities, for instance the Dambulla mosque attack and the continued campaign of hate.

The media is replete with accounts of ethnic and religious tension. It has reached the echelon of political power and the air is hot with pronouncement and solutions. How does one respond – I together with a few others have started turning the search light inwards, seeking out reasons for this anti-Muslim feelings which are a definite impediment to the culture of peace. The prejudice, stereotyping and scapegoating I have found is often a result of biased media reporting. This is sad because media must actually play an important role in disseminating information to diffuse tension, not stoke it.

When I concluded this article with a focus on the 1000 years of peaceful relations between Muslim and the Sinhalese, I wondered what purpose I have fulfilled and experienced a warm positive feeling – about what had existed with a hope and prayer that it could be re-established.

I seem to be haunted by memories – one more before I conclude. D.B.S. Jeyaraj in his article “Sri Lanka as the age of 65 faces the unfinished task of building a ‘New’ Nation” – quotes three verses from W.S. Senior ‘Call to Lanka’ I felt the strength of the call and thought it would serve to awaken us all – (By Jezima Ismail )

“But most shall he sing of Lanka
In the bright new days that come
When the races all have blended
And the voice of strife is dumb
When we leap to a single bugle
March to a single drum
March to a mighty purpose
One man from shore to shore
The stranger become a brother
The task of the tutor o’er
When the ruined city rises
And the palace gleams once more
Hark Bard of the fateful future,
Hark Bard of the bright to be;
A voice on the verdant mountains,
A voice by the golden sea.
Rise, Child of Lanka and answer,
Thy mother hath called to thee.”

Home  ||  Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link) ||  Empowered by; FB Page  (Like us) ||  FB Group  (Request)|| FB Wall (Add)    ||

Friday, 22 February 2013


Having come out of the war, a war which I for one am glad the Sri Lankan State won, Sri Lanka as a State and a society had one of several directions in which it could go. Whilst being happy that the war ended with a certain outcome, we could have asked ourselves why we had the war in the first place. Why thirty years of conflict? What needs to be done to prevent such conflict? To the extent that that question had been asked, it seems to me that the answer –and I do not mean only within the Government but outside in civil society as well– has been that the way to prevent another cycle of conflict is to tighten up, to pre-empt, and to securitize. I am Realist enough to admit that, that in certain areas it is necessary to be more vigilant in security and strategic terms– but the fundamental lesson has not been learned, and that lesson is that we have not been able to formulate, forge, construct, call it what you will, a social contract among the constituent components of our citizenry.

The topic of discussion this evening is “The dilemmas of diversity, reconciliation and post-war nation building”. The term dilemma implies that the matter is not simple. Why is the matter not simple? Because there are certain specificities, certain exceptionalities, that have to be taken into account. One such specificity is that the island of Sri Lanka is indeed the only place in which there are Sinhalese, those who speak the Sinhalese language in any significantly large number. We do talk about better ordered and fairer societies such as Singapore where there are 75% of Chinese but then there are a billion Chinese in China. As far as the Sinhalese are concerned, this island is home and this is the only place they can call home. This is a reality.
What does this mean? Does this mean that the island belongs solely to the Sinhalese? Does it mean that it belongs primarily to the Sinhalese and that everybody else has to put up with being second class citizens, whether it is legally, constitutionally or in actual fact? Is that the nature of the only social contract that can issue from the specificity that I spoke of? I do not think so, not only because it is wrong but also because it won’t work and because it is not desirable.

Much depends on how one views diversity. This is almost a commonplace: the idea that diversity is a resource. The more variegated we are, the richer we are. But this is not an idea that has been propagated successfully among the masses of our people. It is an idea that is been limited to an urban hothouse as it were. But this is an idea that has to be disseminated because the flip side of that, which is the attitude and practice of considering only one’s own ethnic, ethno-lingual or ethno-religious community as the nation, has the same result as inbreeding has in any family. What has been going on is cultural inbreeding and an advocacy or upholding of cultural inbreeding as some form of authenticity or purity. The consequence of this has been cycle upon cycle of conflict issuing from a sense of mutual alienation.

If one is able to recognize that diversity means richness and richness is a resource, then one would look very differently at the matrix or the mosaic that is Sri Lankan society. This is yet to become the preponderant view.

So the war having ended in a victory over separatism, the spirit of separatism still lives –and I do not mean in the form of what Government spokesmen inelegantly call “the LTTE rump”. What I mean is that the spirit of separating ones connectivity from The Other continues. When I came upon the propaganda against the Muslim community in recent years and months, I was reminded about that old joke “it’s déjà vu all over again” because it is exactly the same stuff that was out there before July ‘83. So the comparison is not today with July ‘83, it is with what led to July ’83, it is the run up to July ‘83. I refer to the years from ‘77 to ‘83, a period covered by the Sansoni Commission, the violence of ‘77, ‘79, ‘81 and finally the massive explosion of 1983. The road to July ‘83 was paved, prepared, though perhaps not intended in that form, by anti-Tamil propaganda. At the time, it came from within the Government. You had anti-Tamil propaganda with illustrations being sent out in envelopes with a stamp of the then Minister of Industry, Mr. Cyril Mathew. It is the same kind of toxic waste material that is being put out today against the Muslim community, though not officially, not from within the government. I am not saying that it would have the same result, but it could.

I am particularly worried, anxious, that the current wave of the anti-Muslim propaganda is on population growth rates. Why this makes me worry is that violence in such a context would not be preeminently anti-property but anti-persons, because if the name of the game is numbers, and rates of population growth, and the number of children that the Other has, then any violence is bound to seek to address that particular problem. In other words, the solution would be seen as one of an ethnic cleansing or ethno-religious cleansing.
I am happy just as Rajiva is, that President Rajapaksa did what he did and said what he did on the subject. Then again I also remember that in 1981, not ‘83 but ‘81, President Jayewardene condemned the violence that had taken place in the Hill country. I remember his speech in which he talked of a “crisis of civilization”. This was in ‘81 not in ‘83 but it could not and did not stop the slide to violence. So as John F. Kennedy use to say “Never mind what he says, watch his hands”. It can be said that there are no majority and minorities, but then watch their hands. Is that the way policy is formulated and implemented? Is it really the case that there are no majority and minorities? I am quite unconvinced of this.

I am not going to continue in the vein of a normative sermon of what is wrong or right because I am not the person to tell you that. Why would one listen to my view of what one should do? I will content myself by talking about what is strategically and diplomatically prudent and what is strategically and diplomatically suicidal. There are certain things that should not be done, not only because it is the wrong thing to do, not only because it is morally and ethically abhorrent but because it is also stupidly counter-productive to do. Similarly there are certain things that should be done not only because it is the right thing to do but because it is a strategic imperative.

Deriving from the specificity of the Sinhalese and their situation on the island of Sri Lanka, you can go either way: either an exclusionary solution that imposes itself on others or comprehension that the strategic imperative is to avoid isolation. If you start off by saying that we Sinhalese are just 15 million people and that there is nowhere else where there are such concentrations of Sinhalese, no other country but this, then certain other things have to follow. It has to be recognized that there are 70 million Tamils in Tamil Nadu and another 10 million elsewhere, there are one billion adherents of Islamic faith in the world, and there are two billion Christians around the world. Of course it is not the case that one billion Muslims or 70 million Tamils are going to invade Sri Lanka, but a shift in stance of even 0.1% of those very large numbers out there in the world would make Sri Lanka’s situation and that of the Sinhalese, strategically untenable. This is my contention as a Realist, but this reality is sadly not understood.

Domestically, those who conduct the anti-Islamic propaganda are also those who are opposed to devolution, but they do not seem to understand that if Muslim sentiments were to shift away from the Sinhalese, there would automatically be a shift to a Tamil speaking majority in the Eastern Province. The anti-Muslim elements do not seem to understand that in the diplomatic arena Sri Lanka has always counted on the support of the Organization of the Islamic Conference, and that those States constitute a very important factor in many UN and multilateral fora.

Look at the neighborhood. We already have a problematic relationship with India to the extent that it voted against Sri Lanka at the UN HRC in Geneva last year. A drive against the Muslims, perhaps not on the part of the State, but on the part of Sinhala extremists, would hardly contribute positively to our relations with Pakistan, which stood by us consistently during decades of war. I am not sure how intelligent it is to have troubled relations with two of our neighbors. Of course there is also the factor of the revenue that comes in from the Middle East job market.

Even if for pragmatic, strategic reasons, it has to be understood by the State and by society that the anti-Muslim surge is profoundly counterproductive and almost suicidal. It will only lead to further isolation of the country and of the majority Sinhalese. The minorities who are seen by Sinhala extremists as Trojan horses are in fact the bridges between the Sinhalese and the outside world, given that there is no other collectivity or concentration of Sinhalese elsewhere (except in the Diaspora in relatively insignificant numbers). The Muslims, the Tamils, the Hindus, the Catholics, all of these are the points of intersection between the Sinhala Buddhist majority of Sri Lanka and the world outside. They are the bridges and if those bridges are burned the Sinhala heartland will find itself isolated– which ironically, is exactly the situation in which those hostile to Sri Lanka want to place the State and the Sinhalese!

In conclusion, I would like to pose a question: which way can we go? It is not very helpful to see this as a struggle between the bad State and good civil society because the political history of Sri Lanka –certainly post independence – has been one in which elements of civil society have played a far more retrogressive and reactionary role than the State itself, and when the State has taken those positions it has been due to the pronounced and prolonged pressure from the most chauvinist elements within civil society. Mr. S.W.R.D. Bandaranaike did not advocate Sinhala only when he founded his party in 1951, nor did he do so when his party contested elections for the first time in 1952. He did so only in 1955 when the All Ceylon Buddhist Congress set up the Buddhist Commission to coincide with the Buddha Jayanthi, and put out a report ostensibly on the rights of the Buddhists but actually made pronouncements on the status of the Sinhalese Buddhists and the Sinhala language.

It is from within civil society that these ideas have sprung and it is also within civil society that the battle will have to be waged– and not only, not simply, against the State, or against a political leadership. This is a battle of ideas, of consciousness, that has to be waged within the State and within civil society. Both State and civil society have to be viewed not as antipodes but as terrains of contestation.

Dilemmas of diversity, postwar identity and nation building (18)

I return once again to the reality of Sri Lanka being the only place on the planet where the Sinhala language is spoken by a large collectivity and where those who consider themselves of Sinhalese ethnicity constitute a majority. That is axiomatic. If so what are the solutions?

One is that of equal rights in every sense, constitutionally and legally. Certainly I am for it because I find it abhorrent that there should be any form of discrimination. What we have today in our constitution, which is something that was introduced in ‘72 and retained by Mr. Jayewardene in the ‘78 Constitution, is structural discrimination, where one language and one religion, in a multilingual and multi-religious social formation, are given a privileged place. Would the populace be ready to level that playing field, to return – or go forward– to what I call Soulbury Plus, that is the Soulbury Constitution with a stronger safeguard against discrimination? I would like to think that it would be the case, but I doubt that it would be so.

If that is not a viable option, then we have the solution of the autonomy at the peripheries. There again, there is the fear of a centrifugal motion where by an autonomous province would or could secede over time.
I was one who was very skeptical about this domino theory, or this theory of an escalation ladder, until recently when the issues of Scotland and Catalan independence in Spain came up, where even within a non-federal system, devolution has over time not stopped separatism but actually fed into demands for a separate independent State. I am not saying that devolution automatically does so, but we have to recognize that there are problems, dangers, legitimate threat perceptions.

If so, then I think what we need is a hybrid or mixed solution where if we cannot guarantee absolute equality of citizenship in the Constitution, we should build in very strong anti-discriminatory legislation. I think it is easier to do that than to say that we are going to remove the privileged place of Buddhism. It is easier to set up institutions which have teeth and which would be a watchdog (hopefully a pit-bull or bulldog) against discrimination. We can also defend notions of provincial autonomy which are centripetal and not centrifugal. One really must have a policy mix. To me, it is the only ethically appropriate and strategically prudent way to go. (Groundviews)

Home  ||  Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link) ||  Empowered by; FB Page  (Like us) ||  FB Group  (Request)|| FB Wall (Add)    ||

Monday, 18 February 2013

Sri Lanka hardline group calls for halal boycott


 A new hardline Sinhalese Buddhist group in Sri Lanka has called for the abolition of the Muslim halal system of certifying foods and other goods. The Bodu Bala Sena, or Buddhist Strength Force, also said foreign propagators of religions should leave the country within a month.

Thousands of supporters of the group attended a rally in a suburb of the capital, Colombo. The calls come at a time of mounting religious tension in the country. There have been several attacks on both mosques and Muslim-owned businesses as well as on Christian churches and the clergy, the BBC's Charles Haviland reports from Colombo. Thousands of men and women filled the grounds of the rally and the surrounding streets at Maharagama in Colombo's outer suburbs to hear nationalist speeches by the group's monks.

Some police arrived and looked on as my Sri Lankan colleagues were verbally abused in filthy language, described as "traitors" and accused of having "foreign parents" and working for a "foreign conspirator" who was "against Sri Lanka".

Some of them warned us that if we returned to the location - the mainly Buddhist suburb of Maharagama - it would "be the end" of us.The police held back the more aggressive youths but appeared to comply with the mob by barricading our vehicle, calling us "suspicious" and ordering us not to leave until they got the go-ahead from their superior. That was worrying.

As we waited for him, the mob took a large number of photos of us and our vehicle. A little later the senior policeman arrived. He seemed good-humoured and waved us off.The leaders called for a boycott of halal meat and demanded shops clear their stocks by April, the AFP news agency reports.Youth activists at the rally wore T-shirts denouncing the Muslim halal method of slaughtering animals to eat.The group's secretary-general, Venerable Galaboda Aththe Gnanasara, told the crowds that "only monks can save this race", referring to Sinhalese.

He claimed that Christian and Muslim extremists were threatening Buddhists, and said hundreds of monks were ready to fight. "Our country is a Sinhalese one and we are its unofficial police," he said. The group has denied being anti-minority, and has dissociated itself from the recent attacks on Muslim and Christian targets.
But one member of the group, Dilanthe Withanage, accused "some" unnamed countries of "funding Christian fundamentalists as well as Muslim fundamentalists" in Sri Lanka.

Both Muslims and Christians deny promoting extremism in Sri Lanka, our correspondent reports.
President Mahinda Rajapakse has called on monks not to incite religious hatred and violence, but one opposition politician told the BBC that "the situation is very bad". "Any moment, the ethnic riot will start between Sinhalese and Muslims," said Mujeebur Rahuman of the opposition United National Party.
"They are now working freely. Nobody is talking about this organisation and the government is not trying to stop their activities." The Buddhist Sinhalese make up three-quarters of Sri Lanka's 20 million population.
Muslims constitute about 10% and have generally had good relations with the Sinhalese majority. (BBC)



Home   ||  Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link) ||  Empowered by; FB Page  (Like us) ||  FB Group  (Request)|| FB Wall (Add)    ||

ஹலாலை வாபஸ் பெற ஒரு மாத காலக்கெடு

ஹலால் சான்றிதழை முற்றாக வாபஸ் பெற்றுக்கொள்வதற்கு எதிர்வரும் மார்ச்  31 வரை கால அவகாசம் வழங்கப்படுவதாகவும் எதிர்வரும் சிங்கள புதுவருடத்தை ஹலாலற்ற பாற்சோறுடன் அனைவரும் கொண்டாட வேண்டுமெனவும் பொதுபல சேனாவின் செயலாளர் கலகொட அத்தே ஞான சார தேரர் தெரிவித்தார்.

மஹரகமயில் இன்று நடைபெற்ற அவ்வமைப்பின் பொதுக் கூட்டத்தில் உரையாற்றும் போதே அவர் இதனை தெரிவித்தார்.

அங்கு தொடர்ந்தும் உரையாற்றிய அவர், இது ஒரு பெளத்த நாடு இங்கு ஏனைய சிறுபான்மை மதத்தவர்கள் அதனை உணர்ந்து நடந்துகொள்ள வேண்டும். இன்று நாட்டில் ஹலால் என்ற ஒரு பிரிவினை வாதம் ஏற்பட்டுள்ளது. அது மிகவும் பயங்கரமானது. இது இஸ்லாமிய அடிப்படை வாதத்தை நாட்டில் வளர்க்கிறது. அதனை இலங்கையில் அகில இலங்கை ஜம்இய்யதுல் உலமா செயற்படுத்தி வருகிறது. அதற்குறிய நிதி சவூதி அராபியாவூடாக அவர்களுக்கு  வழங்கப்படுகிறது.

இவ்வாறான நடவடிக்கைகளுக்கு சில அரசியல் வாதிகளும் துணை போகின்றனர். அவர்கள் சிங்கள பெளத்த உரிமையை குப்பைக்குள் போட முயற்சிக்கின்றனர் .

அதனால் நாம்  பத்து பிரகடனங்களை இன்றைய தினம் பிரகடனம் செய்கிறோம் என்கூறி பிரகடனங்களை வாசித்தார்.

குறித்த பிரகடனத்தில் ஹலால் சான்றிதழ் உடனடியாக தடை செய்யப்படல் வேண்டும், மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் இருந்து கிடைக்கப்பெரும் நிதி மூலம் பள்ளிவால்களை நிர்மாணிப்பதை தடை செய்தல், சுற்றுலா வீசாவில் நாட்டுக்குள் பிரவேசித்து மத போதனைகளில் ஈடுபடுவோரை மார்ச் 17 ஆம் திகதிக்கு முன்னர் வெளியேற்றுதல், மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கு பணிப்பெண்களை அனுப்புவதை தடை செய்தல், சிங்கள சனத்தொகை அதிகரிப்பில் உள்ள தடங்கள்களை நீக்குதல் போன்ற விடயங்கள் உள்ளடக்கப்பட்டிருந்தன. (Vidivelli)


Thursday, 14 February 2013

The Buddhist Crusade Driving Sri Lankan Muslims Into Radicalism

The nationalist chauvinist sections of the Sinhala polity suffer from the worst form of inferiority complex. They have to be constantly a party to the oppression of another race, society or religion to feel euphorically superior. The leaders who can afford this to them can continue to be in power notwithstanding any other shortcoming however grave.
The Muslims, the majority of whom speak the Tamil language do not seek their collective identity in language or culture but in their religion----Islam. The early Muslim immigrants were mostly traders who married local Tamil and Sinhalese women and settled down; some of the Malays came in as mercenaries during the Dutch rule. The Muslim livelihood profile had over the years evolved away from excessive dependence on trade to a range of other occupations. They do not make a distinct ethnic entity but their contribution to the political, economic, cultural and educational landscape of the country has been tremendously the richer for it. Islam is a strongly theistic faith while Buddhism is a philosophy with no belief in the existence of a God. Dalai Lama in an interview declared that he was an atheist.
The Muslims in Sri Lanka are a peace loving ethno religious group comprising a cross section of intellectuals, professionals, traders, farmers, fishers etc. Their contribution to the Sri Lankan political, economic, social and cultural landscape over the decades has been great. They are politically largely conservative and least confrontational though looking for advantages in a shifting political landscape. They do not have a defined territory as their homeland and therefore being vulnerable to attacks. They have never been given to religious extremism and their society has kept away mullahs and the likes of extremists from dominating their religious observances and practices.
Attempts have been made to dislodge Muslims from economic sectors dominated by them, beginning with the 1915 anti-Muslim riots, and yet continuing from time to time. This column, in the past, had unequivocally condemned the misguided action of the LTTE wherein close to 80,000 persons, constituting almost the entire Muslim population of the five Northern Districts of Jaffna, Mannar, Vavuniya, Mullaithivu and Kilinochchi were summarily expelled from the province by the LTTE on one fateful day in October 1990. The operation was carried out so quickly and with such ruthless efficiency that there was little or no resistance. Amongst those who were evicted in this barbaric act of ethnic cleansing were some of the finest human beings.
The majority of those professing any particular religion, do so because they have been born into a society that professes it. Even in a pluralist secular society, relatively few embrace a religion or faith of their own choice of conviction. Others are otherwise pre occupied and many with little or no space to choose a faith of their own. In Sri Lanka not being a pluralist society, the boundaries are so rigid that any conversion, even voluntary, is looked upon with contempt. It must be remembered that the first Buddhist king of Sri Lanka was a convert.
The activities of the newly formed Bodu Bala Sena, a Sinhala Buddhist chauvinist organisation are reminiscent of those of the United Buddhist Front in the year 1956 and immediately thereafter led by a powerful Buddhist monk, subsequently convicted for the murder of the prime minister, was responsible for the violent attacks on the Tamils including their elected representatives, who had organised peaceful protests against the passage of the Sinhala only act. This was a precedent that was to be followed by other chauvinist Sinhala Buddhist organisations backed by the State, organising periodic race riots in which thousands of Tamils perished with their properties looted and robbed lasting till 1983. The periodic Pogroms as a form of repression were a principal cause for the emergence of Tamil militancy.
Having finished with assisting the State in almost annihilating the Tamil race, having destroyed their spirit and established a scorched earth policy in every aspect of their life, the Sinhala Buddhist chauvinists under the newly formed Bodu Bala Sena under State patronage have now begun to attack the Muslims and the Christians on an organised scale as compared to the sporadic form of their attack in Dambulla on 06 April 2012, while the security forces of the Sri Lankan State look after the destruction of Hindu places of worship on a systematic basis. According to most political analysts, the Bodu Bala Sena activities are conducted under the aegis of the Ministry of defence the secretary of which is a brother of President Rajapaksa, while the president gives tacit support to its activities. Expecting reprisals from the Muslim countries in the oncoming US resolution the organisation has been asked to lie low until the resolution is concluded.
Hamid Abdul Karim in his paper "Defending Islam and Muslims" in response to an article in a State controlled newspaper smacking of chauvinism and racism says in relation to the adverse the comment on halaal foods: "Muslims have always consumed halaal foods since the emergence of Islam........ The need for halaal labels has come about because of exports of food items and cosmetics and the establishment of restaurants owned up by non-Muslim enterprises like McDonalds or KFC or Pizza Hut........ But what I must put on record is that it was these non-Muslim establishments that approached Muslim religious leaders to certify their products as ‘halaal' so that they could cater to the Muslims. And the cost of the halaal certificate for each meal would not amount to more than three cents. .......By the way, I wonder if she (the author) would condemn Jews in the same way she insults Muslims because they too have this business of halaal attached to their consumption of animal products. The only difference is in the terminology. They call it ‘kosher', Muslims call it ‘halaal'....." Such colossal ignorance.
The Rajapaksas in order to divert the attention of the impoverished masses away from their economic realities are encouraging acts of chauvinist violence against the Muslims driving them to radicalism which can be quite dangerous to the wellbeing of peace not only in Sri Lanka but also in South Asia leading to the wanton slaughter of tens of thousands of innocents once again. (srilankaguardian)

Home    ||  Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link) ||  Empowered by; FB Page  (Like us) ||  FB Group  (Request)|| FB Wall (Add)    ||

Saturday, 9 February 2013

இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் முக்கோண அதிகாரப் போட்டியும் இலங்கையின் இனமோதலும்

கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தில் அரசியல் விஞ்ஞான முதுநிலை விரிவுரையாளராக பணியாற்றும் கலாநிதி தனபாலசிங்கம் கிருஷ்ணமோகன் எழுதிய இந்நூல் ஆறு அத்தியாயங்களைக் கொண்டது. இந்திய சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் இந்தியாவின் புதிய வகிபாகம், இலங்கையில் இந்தியாவின் நேரடித் தலையீடு, இலங்கையுடனான இந்தியாவின் தந்திரோபாய உறவு மற்றும் சர்வதேச நாடுகளின் தந்திரோபாய செயற்பாடுகள், யுத்தத்திற்குப் பின்னரான இலங்கை எதிர்கொள்ளும் சர்வதேசச் சவால்கள், இந்து சமுத்திரப்பிராந்தியத்தில் முக்கோணப்பாதுகாப்பு உறவு ஆகிய பெரும் அத்தியாயங்களில் இவ்விடயம் ஆராயப்படுகின்றது.

இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியம் பற்றிய அறிமுகத்தை நூலின் தொடக்கத்தில் தரும் ஆசிரியர் இந்தியாவின் புதிய வகிபாகத்தையும் அதன் பாதுகாப்பு, பொருளாதாரம் குறித்தும் அலசிச் செல்கிறார். இலங்கையில் இந்தியாவின் நேரடித் தலையீடு பற்றி அவர் கூறும் போது இலங்கை இந்திய உறவில் ஏற்பட்ட சிக்கல்களையும் சவால்களையும் விபரிப்பதோடு இந்தியாவின் வயூகத்திற்குள் இலங்கை எவ்வாறு வீழ்கிறது என்பதையும் அதையொட்டி நிகழும் இந்திய ராஜதந்திர செயற்பாடுகளையும் இந்திய இராணுவத் தலையீட்டையும் அதன் பின் இந்திய ராஜதந்திரம் அடையும் வெற்றி தோல்விகளையும் விபரிக்கின்றார்.

இலங்கையுடனான இந்தியாவின் தந்திரோபாய உறவு, இலங்கையின் சமாதான செயற்பாடுகளில் இந்தியாவின் ஆதரவு, பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள், யுத்தத்தை ஆரம்பித்த போது ஏற்பட்ட மக்களின் இடப்பெயர்வு, அதன் பின் உறவுகளைப் பலப்படுத்துவதற்காக நடைபெற்ற உயர்மட்ட செயற்பாடுகள், கச்சதீவு விவகாரம், சேதுசமுத்திரத் திட்டம், எரிபொருள் மின்சக்தி, போக்குவரத்து, மருத்துவம், மீள்குடியேற்றம் கல்வி, சிறிய அபிவிருத்தி ஒத்துழைப்பு போன்ற பொருளாதாரக் கூட்டுறவுகள், அதில் தமிழகத் தலைவர்களின் வகிபாகம் குறித்தெல்லாம் ஆராய்கிறார்.

சர்வதேச நாடுகளின் தந்திரோபாய செயற்பாடுகளைப் பொறுத்தவரையில் சமாதானத்தை ஏற்படுத்தும் முயற்சியில் நோர்வேயின் பங்கு இலங்கையைப் பலப்படுத்திய ஐக்கிய அமெரிக்கா, அதன் பின் இலங்கையின் பாதுகாப்புக் கட்டமைவில் இந்தியா எடுக்கும் கவனம், இராணுவச் சமநிலைக்கான சீனாவின் உதவி, பாக்கிஸ்தானின் நேரடி உதவிகள், சமாதான செயற்பாட்டாளராக ஜப்பான், மனிதாபிமானச் செயற்பாட்டில் ஐக்கிய நாடுகள் சபை வகித்த தளங்களும் விரிவாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன.
யுத்தத்திற்குப் பின்னரான இலங்கை எதிர்கொள்ளும் சர்வதேசச் சவால்கள் என்ற அத்தியாயத்தில் யுத்தத்தினை முடித்துவைத்த உடனடிக் காரணங்கள், ஐ.நா நிபுணர் குழு, இலங்கை மீது, சுமத்திய யுத்தக் குற்றங்கள் (பக்.115), தருஸ்மன் அறிக்கை மீதான கருத்துக்கள், கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள் நல்லிணக்க ஆணைக்குழு யுத்தக் குற்றங்கள் தொடர்பாக பொறுப்புக்கூறலை இலங்கையிடம் வலியுறுத்தல், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மீதான குற்றச் சாட்டுகள், அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகள், சனல்4 தொலைக்காட்சி, ஐ.நா மனித உரிமையின் 19வது கூட்டத் தொடர் போன்றவை சவால்களாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன.

இந்து சமுத்திரப்பிராந்தியத்தில் முக்கோணப் பாதுகாப்பு உறவைப் பொறுத்தவரையில் சீனாவின பொருளாதாரக் கொள்கை, எரிபொருளுக்கான கேள்வி, சீனாவின் கடல்வழித் தொடர்பாடல் முறை, இலங்கையின் சீனாவின் முதலீடு, சீனாவின் ஆபிரிக்கக் கூட்டுறவு, அதன் பின் நிகழும் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் தந்திரோபாங்கள், பனிப்போரின் பின்னரான பாதுகாப்பு வலைப்பின்னல், பொருளாதார அச்சம் என இந்தியா, சீனா, ஐக்கிய அமெரிக்கா ஆகிய முக்கோண அதிகார உறவுகள் இலங்கையில் எவ்வாறு தொழிற்படுகின்றன என்பதை நூலாசிரியர் விளக்கிச் செல்கிறார்.
இணைய வாய்ப்புக்களைக் கொண்ட வாசகர்களுக்கு உதவும் வகையில் உசாத்துணைப் பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ள பெரும்பாலான கட்டுரைகள், அவற்றின் நம்பகத் தன்மையில் விமர்சனங்கள் இருந்தாலும், இணையத் தளங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன.

தமிழ்ச் சூழலில் தமிழ் மட்டுமே அறிந்த வாசகப் பரப்பில் அரசியல் குறித்த ஆழமான, நடுநிலையான, ஆதாரபூர்வமான எழுத்துக்கள் மிகக்குறைவாகவே வெளிவரும் சூழலில் க. கிருஷ்ணமோகனின் இந்நூல் மிக முக்கியமான பங்களிப்பாகக் கருதவேண்டியுள்ளது. பெரும்பாலும் ஒட்மொத்த இலங்கையைப் பிரச்சினையையும் ஓரிரு இனத்துவ விடையங்களுக்குள் மாத்திரம் சுருக்கிக் கொள்ளும் மனோபாவம் மிகுந்த எழுத்துச் சூழலில் கிருஷ்ணமோகன் இலங்கை எதிர் கொள்ளும் சவால்களை மிகவிரிவான தளத்தில் கொண்டு சென்று ஆராய்வதாகத் தெரிகின்றது. ஆனால் போர் மேகங்களைப் போல் இலங்கையைச் சூழ்ந்துள்ள இவ்வல்லாதிக்க சக்திகளின் பிடியிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்வதற்கான வழிவகையை பரிந்துரைக்கும் போது, நூலின் இறுதியில் அவர் குறிப்பிடும் கருத்து விவாதப் பொருளாக மாறுகின்றது.

“முப்படைப் பலத்தை வைத்திருந்தும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளால் அடைய முடியாது போன கடின இலக்காகிய தமிழீழ தனியரசு என்ற கொள்கைக்காக தொடர்ந்தும் மனித உயிர்களைப் பலியிடுவதைத் தவிர்த்துவிட்டு இந்தியாவின் அணுசரனையுடன் ஐக்கிய இலங்கைக்குள் சிறுபான்மை மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை விட்டுக் கொடுக்காத வகையில் தீர்வு ஒன்றினைப் பெற்றுக் கொள்ள முயற்சிப்பது நன்மையானதாகும்” என்று கூறி ஆய்வாளர் நூலை முடித்து வைக்கின்றார். இந்தக் கருத்துக்கு ஆதரவான தரப்பினர் இலங்கையில் இருக்கின்றனர். ஆனால் நாம் வெளியில் சென்று தீர்வுகளை யோசிப்பதற்கு நியாயமான காரணங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆயினும் வெளியில் நாம் பிரச்சினைகளைக் கொண்டு சென்ற அளவுக்கு பெரும்பான்மை சமூகத்திடம் எமது பிரச்சினைகளைக் கொண்டு செல்லவில்லை என்பது எனது கணிப்பாகும். தமிழீழம், கடல்கடந்த தமிழீழம் என்று ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் இலங்கைக்குள் உண்மையான பங்கேற்பு நிறைந்த வெளிப்படைத் தன்மை கொண்ட சிறந்த ஜனநாயகத்தை உருவாக்குவதே தமிழீழத்தை உருவாக்குவதற்கு சமமான பணியாகும்.

இந்தியாவிற்கு அருகில் ஒரு குட்டித் தீவு கடந்த இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக தன்னைப் பேணிப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்றால் அதற்கு ராஜதந்திரம் தேவை என்று கூறுகிறார் பேராசிரியர் இந்திரபாலா. ஆனால் இந்த ராஜதந்திரத்தின் அடிப்படையாக இருப்பது எங்கள் பக்க தவறுகள்தான் என்பதை புரிந்து கொள்வதில்தான் ஈழத்தமிழ் தேசியவாதிகள் என்போரும் அந்தத் தேசியவாதிகளின் கருத்துக்களை மறுப்பின்றி ஆமோதித்து வரும் தமிழ் நாட்டு ஆதரவு சக்திகளும் தொடர்ந்து தடுமாற்றங்களை வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். இது குறித்து ஒரு முதிர்ச்சியற்ற போக்கே தொடர்கின்றது.
இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் முக்கோண அதிகாரப் போட்டியும் இலங்கையின் இனமோதலும், கலாநிதி த. கிருஷ்ணமோகன், குமரன் வெளியீடு
தொண்ணூறுகளுக்குப் பின்னரான இலங்கையின் வெளியுறவுக் கொள்கையை எடுத்து நோக்கினால் ஒரு விடயம் தெளிவாகும். அது கொழும்பு, இந்தியாவை அச்சாணியாகக் கொண்டே தனது சர்வதேச உறவுகளைத் திட்டமிட்டு வருகிறது என்பதுதான். தொண்ணூறுகளுக்குப் பின்னரான இலங்கையின் வெளியுறவுக் கொள்கை என்பதே ஒரு இந்திய முதன்மைவாதக் கொள்கைதான். ஆனால் இலங்கையின் இத்தகைய நகர்வு இந்தியாவின் மீதான விசுவாசத்தின் வெளிப்பாடல்ல. மாறாக தெற்காசியாவின் இந்தியாவின் தவிர்க்க முடியாத இடத்தை ஆழமாகப் புரிந்து கொண்டிருப்பதன் வெளிப்பாடாகும்.

கொழும்பின் ராஜதந்திரம் குறித்து அவ்வப்போது பலரும் வியந்து பேசியிருக்கிறார்கள். இது பற்றி அதிகம் தமிழில் பேசியவர் ஈழத்தின் மூத்த முன்னால் அரசியல் ஆய்வாளர் மு. திருநாவுக்கரசு ஆவார். கொழும்பின் ராஜதந்திரம் பற்றிய அவதானங்கள் எவையுமே மிகைப்படுத்தலான கூற்றும் அல்ல. இந்தியாவை முன்னிலைப்படுத்தித்தான் கொழும்பு தனது ஒவ்வொரு மூலோபாய நகர்வுகளையும் முன்னெடுத்து வருகிறது. இதனை கொழும்பு தனது பட்டறிவிலிருந்தே உள்வாங்கிக் கொண்டது.

இந்தியாவின் விருப்பங்களுக்கு மாறாக செயற்பட்டதன் விளைவாகவே 1987 இல் இந்தியா இலங்கைப் பிரச்சினையில் நேரடியாகத் தலையீடு செய்தது. இந்த அனுபவத்தையே கொழும்பு தனது பிற்கால வெளியுறவுக் கொள்கை நெறிக்கான அரிச்சுவடிப் பாடமாகவும் பற்றிக் கொண்டது. கொழும்பின் ஆளும் பிரிவினர் தங்களது ஒவ்வொரு மூலோபாய நகர்வுகளிலும் மிக நுட்பமாக இந்திய முதன்மைவாதத்தை உள்ளெடுத்துக் கொள்கிறது.

இந்தியா பின்வாங்கும் போது அதனைக் காரணங்காட்டியே இந்தியாவுடன் முரண்படும் சீனா பாகிஸ்தான் போன்ற சக்திகளை கொழும்பு அரவணைத்துக் கொள்கிறது. கொழும்பின் இந்த ராஜதந்திர அணுகுமுறையானது சதாவும் கொழும்பை அவதானித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிலைக்கு இந்தியாவைத் தள்ளியுள்ளது. இது கொழும்பின் கடந்த இருதசாப்தகால ராஜதந்திர நகர்வுகளுக்கு கிடைத்த மிக முன்னேறிய வெற்றியாகும்.
இந்தியா 1987 இல் நேரடியாகத் தலையிட்ட போது அது எவ்வாறு நீண்டகால நோக்கில் தமிழ் ம்க்களுக்கு சாதகமாக அமையக்கூடும் என்பதை ஆழமாகப் புரிந்து கொண்ட ஒரு சிங்களத் தலைவர் என்றால் அது இலங்கையின் முன்னால் ஜநாதிபதி ரனசிங்கப் பிரேமதாசா என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதற்கு அடித்தளமிட்டவர் ஜே.ஆர் ஆவார். ஜே.ஆர் வேறு வழியில்லாமல் இந்தியாவுடன் உடன்பட வேண்டி ஏற்பட்டாலும் புலிகளின் அரசியல் முதிர்ச்சியற்ற தன்மையை புரிந்து கொண்டிருப்பார். புலிகள்-இந்திய மோதுகை பிரேமதாசா மிகவும் நுட்பமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். 

ஈழத்தமிழரின் பக்கமாக இருக்க வேண்டிய இந்தியாவை ஈழத்தமிழரைக் கொண்டே அப்புறப்படுத்தும் தந்திரோபாயத்தில் கொழும்பு வெற்றி பெற்றது. இந்த நகர்வில் நன்மை அடைந்தது கொழும்பே அன்றி சிறுபான்மை அல்ல. சிறுபான்மையின் நலனில் நின்று நோக்கினால் இது மிகப்பெரிய பின்னடைவாகும். அந்தத் தவறுதான் இன்றுவரை தொடர்கிறது.
இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையிலான புவிசார் தொடர்புகள் காலனித்துவக் காலத்திலும் அதற்கு முன்னரும் மிக நெருக்கமாகத்தான் இருந்து வந்துள்ளன. 1800 களில் இலங்கையின் கரையோர மாகாணங்களில் பரவிய தொற்று நோயால் 300 க்கும் மேற்பட்ட படைவீரர்கள் இறந்த போது கொழும்பு கட்டளைத் தளபதி சென்னைக்கு அறிவித்தவுடன் சென்னைப்படை திருகோணமலைக் கோட்டைக்கு பாதுகாப்பு வழங்கியது. 1879 இல் வரட்சியால் ஏற்பட்ட விலையேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்த இந்தியாவிலிருந்து அரிசி இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. 1867 இல் தம்பலகாம விவசாயிகளுக்கும் இந்தியாவிலிருந்துதான் விதை நெல் வழங்கப்பட்டது. ‘காலனித்துவ திகோணமலை’ என்ற நூலில் கலாநிதி சரவணபவன் அவர்கள் பல வரலாற்றுத் தகவல்களை தந்துள்ளார். இவை இந்தியாவிற்கும் இலங்கைக்குமான புவிசார் தொடர்பை தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. எப்போதுமே இலங்கையில் ஒருவிடயம் என்றால் அதன் முதலாவது தொடர்பாளராக இந்தியாவே இருந்திருக்கிறது. மன்னர் யுகத்திலும்கூட தமக்கிடையே இருந்த பிணக்குகளைத் தீர்ப்பதற்கும் இலங்கை தென்னிந்திய மன்னர்களைத்தான் அழைத்துள்ளது. நவீன அரசியலிலும் இதுதான் நடக்கின்றது.

கடந்த நூற்றாண்டில் நடைபெற்ற யுத்த முறைகளைப் பின்பற்றி ஒரு நாட்டை அடிமையாக்குவது இன்று இயலாத காரியமாகும். இன்று உலகில் எங்காவது இரு நாடுகளுக்கிடையில் யுத்தம் இடம்பெறுமானால் அது நிச்சயம் உலக யுத்தமாக மாறிவிடும். அது உலக யுத்தமாக மாறும் பட்சத்தில் அதன் தாக்கத்திலிருந்து எந்த நாடும் தப்பிக்கவும் முடியாது. இன்று புதிய இலத்திரனியல் கருவிகளும் வந்துவிட்டன. பொத்தானை அழுத்தினால் பாரிய விளைவுகளை உண்டுபண்ணும் யுத்த தளபாடங்களும் வளர்ச்சியடைந்துவிட்டன. ஆனால் அவை ஏற்படுத்தப்போகும் பாரிய அழிவுகளையும் இன்றைய உலகம் அறிந்துவைத்துள்ளது. அவ்வாயுதங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டால் பூமி சூனியப் பிரதேசமாக மாறிவிடும். இந்த அச்சம்தான் எவ்வளவு பெரிய வல்லரசாக இருந்தாலும் போரைக் கண்டு அஞ்சுகிறது. போரை ஆரம்பிக்கும் நாடே போரால் அழிந்துவிடும் அபாயம் உண்டு. ஒவ்வொருவருக்குமுள்ள அழிவின் அச்சமே அல்லாமல் ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபை இருப்பதால் அல்ல.

ஆனால் வல்லரசு நாடுகள் தங்களின் அறிவியல் வளர்ச்சி, பொருளாதார வளர்ச்சி, ராணுவப் பலம் ஆகியவற்றை அடித்தளமாகக் கொண்டு வளரும் நாடுகளையும் வளராத நாடுகளையும் அச்சுறுத்தி அந்நாடுகளைத் தங்கள் நாடுகளின் உற்பத்திகளுக்கான சந்தைகளாக பயன்படுத்தவே முயற்சிக்கின்றன. அந்நாடுகளின் இயற்கை வளங்களைக் கொள்ளையடிப்பதோடு அந்நாட்டு மக்களின் வாழ்வாதாரங்களை, சிறுவணிகம், உள்ளக வணிக வலைப்பின்னல்கள் அனைத்தையும் பறித்தெடுக்கும் முயற்சிக்கு ‘பொருளாதார அபிவிருத்தி’ என்ற கவர்ச்சிகரமான கோஷங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன.

வளர்ந்த நாடுகளின் சதிவலை ஒப்பந்தங்களில் இந்த நாடுகளும் கையொப்பமிட்டு சிக்கிக் கொண்டால் தங்களையும் தங்கள் நாடுகளின் பொருளாதார சுதந்திரத்தையும் முற்றிலுமாக இழக்கக்கூடிய அபாயமே ஏற்பட்டு வருகிறது. அதன் பின் அரசியல் சுதந்திரமும் படிப்படியாகப் பறிக்கப்படும். நாடாளுமன்றங்களும் சட்ட சபைகளும் வல்லரசு நாடுகளின் கைப்பாவையாக மாறிவிடும். இந்த இலக்கை அடைவதற்கு பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் எல்லா வகையிலும் முயற்சிகளை எடுத்து வருகின்றன. வல்லரசுகளின் பொருளாதார அபிவிருத்தி ஆதிக்கம் எமது கொல்லைப் புறமாக நுழைந்து பின் அரசியல் அரியணையில் அமரும் கட்டம் நிச்சயம் உருவாகும். பொருளாதாரத்தில் நலிந்து போன நாடும் நலிந்து போன மக்களும் காலப்போக்கில் அடிமை நாடாகவும் அடிமை மக்களாகவும் மாறிவிடுவர். பொருளாதார சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்ட நிலையில் அரசியல் சுதந்திரம் ஆட்டங்கண்டுவிடும். பின்னர் நாடு ஒரு பெரிய அகதிமுகாம் நிலைக்குத் தள்ளப்படும். ஆக்கிரமிப்பு நாடுகளின் உணவு, நுளம்பு வலைக்கு கைநீட்டி நிற்க வேண்டி வரும்.

‘ஆசையை அறுத்துவிடு. ஆசையே அனைத்து அழிவிற்கும் காரணம்’ என்று உலகிற்குப் போதித்த அரசியல் பௌத்தம் எழுச்சி பெற்றுள்ள இந்நாடே வல்லரசுகளின் அடிமைப் பூமியாக மாறுவதை இந்த மண்ணில் அமைந்த அரசே வரவேற்பதும் வாழ்த்துச் சொல்வதும் செங்கம்பளம் விரிப்பதும் எத்தகைய விபரீத விளைவுகளை உருவாக்கும் என்பதை இலங்கை மக்கள் அனைவரும் எண்ணிப்பார்த்துச் செயல்பட வேண்டியுள்ளது. இந்த அவல நிலமை உருவாவதற்கு இலங்கை அரசு மட்டுமல்ல, இலங்கை வாழ் பல்லின மக்களும் காரணம்தான். ஒட்டுமொத்த இலங்கைத் துறைமுகங்களையும் அந்நிய சக்திகள் கையகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது அது பெரும்பான்மையினர் பார்த்துக் கொள்வார்கள் எமக்குப் பொறுப்பல்ல என்று ஒதுங்குவது விவேகமானதாக இருக்காது. நமது பிரச்சினைகளை நாம்தான் தீர்க்க வேண்டும். வெளிநாடுகளை நம்புவதற்கு கடந்த கால அனுபவங்கள் நம்பிக்கை தருவதாகவும் இல்லை.

பௌத்த மதத்தின் உபபிரிவான வைபாசிக தத்துவம் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சொல்லப்பட்ட தத்துவம் இன்றைய சூழலிலும் பொறுந்திப் போகின்றது. அதன் நோக்கம் ஆத்மீக அகப்பண்பாடு சம்பந்தப்பட்டது என்றாலும் இன்றைய அரசியலுக்கும் அரசியல் அதிகாரத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கும் உதவுகின்றது. பௌத்தத்தின் வைபாசிகத் தத்துவம் இரண்டு கோட்பாடுகளை முன்வைக்கின்றது. ஒன்று சுபாவலக்ஷணம், மற்றது சாமான்ய லக்ஷணம். ஒவ்வொரு பொருளையும் அதன் இயல்பு நிலையில் இருக்கவிட வேண்டும். அது தன் இயல்பில் முகிழ்க்க வேண்டும் என்று சுபாவ லக்ஷணம் கூறுகின்றது. அதன் இயல்பில் தலையிடுவதை சாமான்ய லக்ஷணம் என்று அழைக்கப்படுகின்றது. அப்படி ஒன்றின் இயல்பில் தலையிட்டு அதன் இயல்பை, சுதந்திர சுபாவத்தை கெடுக்கக் கூடாது என்பதையே வைபாசிக பௌத்தம் வலியுறுத்துகின்றது. ஒவ்வொருவரும் தனது இயல்பில் பிற குறுக்கீடின்றி விடுதலையை அடைய வேண்டும் என்று அத்தத்துவம் கூறுகின்றது.

ஆனால் இக்கோட்பாடு இந்த முறையில் சமூக இயக்கங்களுக்கு பயன்படுத்தப்படும் போது பலவிபரீதங்களும் ஏற்பட முடியும். உதாரணமாக ஹிட்லர் போன்ற ஒரு அராஜகவாதி உருவாக்கும் இயக்கத்தில் எவரும் குறுக்கிடாது அதன் சுபாவத்தில் இயங்க விட்டுவிட வேண்டும் என்று சொன்னால் அது எங்கே போய் முடியும் என்பது நாம் அறிந்த்தே.
நிறைவேற்றதிகாரம் எமக்கு பேராபத்திலேயே முடிந்திருக்கின்றது. சில நன்மைகள் அதிலிருப்பதாகக் கூறப்பட்டாலும் அடுத்த கட்டத்தில் அந்த அதிகாரத்திற்கு வருகின்றவர் அதைப் போற்றியவராக மாற முடியும். முர்ஸி, எகிப்திய ஆட்சியில் தனது ஆட்சிக்காலத்திற்குள் அந்த நிறைவேற்று அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி சில சட்டத் திருத்தங்களை செய்யலாம் என்று முடிவு செய்து மாற்ற முற்பட்ட போது அதற்கு எதிர்ப்புக் கிளம்பவே கைவிட்டுவிட்டார். எந்தவொன்றும் பொதுத்தளத்திற்கு விட்டு மக்கள் கருத்துக்கணிப்பைப் பெற்று விவாதித்து உருவாக்குவதே ஆரோக்கியமான ஆட்சிமுறையாகும். அதுதான் ஜனநாயகத்தை தொடர்ந்தும் உறுதிப்படுத்தும் தன்மை வாய்ந்தது. எதிர்க்கட்சி, எதிர்க்குரல், மாற்று அபிப்பிராயம் எங்கு இல்லாமல் போகிறதோ அங்கு அதிகாரத் துஷ்பிரயோகம் திரைமறைவுத் திட்டங்கள், சுரண்டல் உருவாகுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. இலங்கையிலும் எதிர்க்கட்சி ஒன்று வலுவிழந்து போகின்ற போது மாகாண சபை, பிராந்திய அதிகாரங்கள் எல்லாமே சுருக்கப்பட்டு மத்திய அரசு மட்டுமே எஞ்சி நிற்கும்.
எந்தவொரு ஆய்வும் அதை ஒட்டிய எதிர்வினையும் அகச்சார்பில்லாமல் இருப்பதில்லை. ஆனால் அவற்றையும் கடந்து தரவுகளின் நம்பகத்தன்மைகளையும் அவற்றுக்கான வியாக்கியானிப்புக்களையும் மிகவும் நிதானமாகவே நேர்மையுடன் விபரித்துச் செல்வது சிறந்த ஆய்வுக்குரிய நற்சான்றிதழாக்க் கொள்ளப்படுகின்றது. அந்த வகையில் ஆசிரியர் இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் அதிகாரப் போட்டியும் இலங்கையின் இன மோதுகையும் எவ்வாறு கையாளப்படுகின்றது அல்லது அவற்றிற்கிடையே உள்ள இயங்கு விசைகள் எப்படித் தொழிற்படுகின்றன என்பதை ஒரு ஆய்வுப் பனுவலுக்குள் மிகச்சிறப்பாகக் கொண்டுவருகின்றார்.
இந்தியா, சீனா, அமெரிக்கா என்ற முப்பெறும் அதிகார மையங்கள் தமக்கிடையிலும் இலங்கையை முன்னிறுத்தியும் எவ்வாறான உபாயங்களை கடந்த போர் யுகத்திலிருந்து இதுவரை கையாண்டு வருகின்றது என்பதை ஆய்வுக்குரிய நியமங்களுடன் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். ஆனால் இந்த அதிகார தரப்புகள் எந்த வர்க்கங்கள் நலன்கள், தன்னிலைகள் போன்றவற்றைக் காப்பதற்காக போட்டியிடுகின்றன. அந்த வர்க்கங்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்தியல்தளங்கள் (மனித உரிமைகள் என்ற பொதுப் பதாகையின் கீழ் மறைக்கப்படும் அமெரிக்கா மீறும் மனித உரிமை மீறல்கள்) போன்ற பின்னணிகளுடன் ஆசிரியரின் இந்த தகவல்களும் தரவுகளும் சித்தாந்த ரீதியாக பரிசீலிக்கப்படுமாக இருந்தால் இவ்வாய்வு இன்னும் வீரியம் பெறும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இவ்வாய்வுக்கான தரவு மூலங்கள் பெரிதும் இணையத்தளங்களையே சார்ந்துள்ளன. அரசியல் மாணவர்களுக்கும் ஆய்வாளர்களுக்கும் இவை பெரிதும் உதவக்கூடியன. ஆனால் இதில் வரும் ஆய்வறிவாளர்கள் இலங்கைக்கு வெளியிலுள்ளவர்கள். அதேவேளை இவ்விணையத்தளங்களை இயக்கும் மறைமுக சக்திகளின் நம்பகத்தன்மைதான் அவை யாரால் இயக்கப்படுகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே அமையும் என்பது இங்கு கூர்ந்து நோக்கத் தக்கது.

இலங்கையுடன் இந்தியா, சீனா, அமெரிக்கா ஆகிய மூன்று வல்லாதிக்க சக்திகளுக்கு வெளியேயும் சோவியத் ரஷ்யா, கியுபா போன்ற நாடுகளும் ஊடாடி உதவி வந்துள்ளன. அவை இலங்கையின் உள்விவகாரங்களில் செல்வாக்குச் செலுத்தியுமுள்ளன. உதாரணமாக இலங்கையின் இடதுசாரி அணிகளின் பணிகளுக்குப் பின்னாலும் அவர்களின் கருத்தியலை வலுப்படுத்துவதிலும் இந்நாடுகளின் பங்களிப்புள்ளன. அவையும் இந்நூலில் இணைக்கப்படும் போது மேலும் பயனுறுதிவாய்ந்த விவாதக் களமாக இந்நூல் மாறிவிடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

(14.12.2012 அன்று கிழக்குப் பல்கலைக் கழகத்தில் நிகழ்ந்த நூல் அறிமுக விழாவில் ஆற்றிய உரை) (Idrees)