Pages

Sunday, 28 February 2010

என்னை கண்டிக்கு வரவேண்டாம் என்றால் நாடு பிளவுபட்டுள்ளதா? - மனோ கணேசன்

கண்டிக்கு வரவேண்டாம் என்று சொல்லும் ஹெல உறுமய கட்சியின் கோஷம் இந்த நாடு பிளவுபடவில்லை என்ற வாதத்திற்கு எதிரானதாகக்காணப்படுகிறது என ஜனநாயக மக்கள் முன்னணியின் தலைவர் மனோ கணேசன் சற்று முன் தமிழ் மிரர் இணையதளத்துக்கு தெரிவித்தார்.

கண்டி மாவட்டம் ஹெல உறுமயவுக்கு மாத்திரம் உரியது என அவர்கள் கூறுவதானால் இந்த நாடு பிரிந்துள்ளது என்ற அச்சத்தை அது உருவாக்குகின்றது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மனோ கணேசன் கண்டி மாவட்டத்தில் ஐக்கிய தேசியக்கட்சியின் யானைச்சின்னத்தின் கீழ் போட்டியிடுகின்றார்.

இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்குமாக நேற்று ஜாதிக ஹெல உறுமய கட்சியினர் 'மனோ கணேசன் கண்டிக்கு வரவேண்டாம்'எனக்கூறி ஆர்ப்பாட்டமொன்றை மேற்கொண்டனர்.

"நான் கொழும்பிலிருந்து கண்டிக்கு வந்தவன் அல்ல.கண்டியிலிருந்து கொழும்புக்கு வந்து,மீண்டும் கண்டிக்கு வந்துள்ளேன்.எனது தந்தை அம்பிட்டிய என்ற ஊரைச்சேர்ந்தவர்.நான் கட்டுகஸ்தோட்டை புனித அந்தோனியார் கல்லூரியில் கல்வி கற்றவன்"

இவ்வாறு மனோ கணேசன் தமிழ்மிரர் இணையதளத்திடம் மேலும் கருத்து வெளியிட்டார்.

இலவசமாக தனக்கு எதிராக பிரசாரம் மேற்கொள்கின்றமைக்காக ஹெல உறுமய கட்சியினருக்கு தாம் நன்றி கூறுவதாகவும் மனோ கணேசன் தெரிவித்துள்ளார்.

பி.எம்.முர்ஷிதீன்
http://www.tamil.dailymirror.lk/செய்திகள்/1090-என்னை-கண்டிக்கு-வரவேண்டாம்-என்றால்-நாடு-பிளவுபட்டுள்ளதா-மனோ-கணேசன்

Thursday, 25 February 2010

The Sri Lankan Tamil Diaspora after the LTTE


EXECUTIVE SUMMARY


For the past quarter-century the Tamil diaspora has shaped the Sri Lankan political landscape through its financial and ideological support to the military struggle for an independent Tamil state. Although the May 2009 defeat of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) has dramatically reduced the diaspora’s influence, the majority of Tamils outside Sri Lanka continue to support a separate state, and the diaspora’s money can ensure it plays a role in the country’s future. The nature of that role, however, depends largely on how Colombo deals with its Tamil citizens in the coming months and on how strongly the international community presses the government to enact constitutional reforms to share power with and protect the rights of Tamils and other minorities. While the million-strong diaspora cannot regenerate an insurgency in Sri Lanka on its own, its money and organisation could turn up the volume on any violence that might eventually re-emerge.

Following the defeat of the LTTE, the mood in the diaspora has been a mix of anger, depression and denial. Although many had mixed feelings about the LTTE, it was widely seen as the only group that stood up for Tamils and won them any degree of respect. The Tigers’ humiliating defeat, the enormous death toll in the final months of the war and the internment of more than a quarter million Tamils left the diaspora feeling powerless, betrayed by the West, demanding justice and, in some cases, wanting revenge. A minority in the community is happy the LTTE is gone, since it directed much of its energy to intimidating and even killing those Tamils who challenged their rule.

Funding networks established by the LTTE over decades are seriously weakened but still in place. There is little chance, however, of the Tigers regrouping in the diaspora. LTTE leaders in Sri Lanka are dead or captured and its overseas structures are in disarray. Clinging to the possibility of victory long after defeat was inevitable damaged the LTTE’s credibility and weakened its hold on the community.

Nonetheless, most Tamils abroad remain profoundly committed to Tamil Eelam, the existence of a separate state in Sri Lanka. This has widened the gap between the diaspora and Tamils in Sri Lanka. Most in the country are exhausted by decades of war and are more concerned with rebuilding their lives under difficult circumstances than in continuing the struggle for an independent state. There is no popular support for a return to armed struggle. Without the LTTE to enforce a common political line, Tamil leaders in Sri Lanka are proposing substantial reforms within a united Sri Lanka. Unwilling to recognise the scale of defeat, and continuing to believe an independent state is possible, however, many diaspora leaders have dismissed Tamil politicians on the island either as traitors for working with the government or as too weak or scared to stand up for their people’s rights.

Many now reluctantly recognise the need for new forms of struggle, even if they would still prefer the LTTE fighting. New organisations have formed that are operating in more transparent and democratic ways than the LTTE and that aim to pressure Western governments to accept an independent state for Tamils. These include plans for a “transnational government of Tamil Eelam”, independent referenda among Tamils in various countries endorsing the call for a separate state, boycotts against products made in Sri Lanka and advocacy in support of international investigations into alleged war crimes by the Sri Lankan state. The new initiatives, however, refrain from criticising the LTTE or holding it responsible for its own crimes or its contribution to the shattered state of Sri Lankan Tamil society.

So long as this is the case, most Western governments will remain sceptical of the diaspora’s post-LTTE political initiatives. All have kept the transnational government of Tamil Eelam at arm’s length given its resemblance to a government-in-exile, even if the group does not claim this status. Western governments will have little choice but to engage with the dominant, pro-separatist Tamil organisations, even if officials would prefer to deal only with the handful of interlocutors with a record of criticising the Tigers. But until it moves on from its separatist, pro-LTTE ideology, the diaspora is unlikely to play a useful role supporting a just and sustainable peace in Sri Lanka.

Watching the devastation of the final months of the war and the seeming indifference of governments and the United Nations, many Tamils, particularly the younger generation born in the West, grew deeply disillusioned. Governments with large Tamil communities have been worried this might lead to new forms of militancy. In the last months of the war and months immediately following, there were self-immolations by Tamil protestors, vandalism against Sri Lankan embassies, and increased communal tensions between Tamils and Sinhalese abroad. While such events have grown less frequent, risks of radicalism in the diaspora cannot be dismissed entirely.

While Tamils have the democratic right to espouse separatism non-violently, Tamil Eelam has virtually no domestic or international backing. With the Sri Lankan government assuming Tamils abroad remain committed to violent means, the diaspora’s continued calls for a separate state feed the fears of the Rajapaksa administration and provide excuses for maintaining destructive anti-terrorism and emergency laws.

To ensure the current peace is a lasting one, the Sri Lankan government must address the legitimate grievances at the root of the conflict: the political marginalisation and physical insecurity of most Tamils in Sri Lanka. Statements made by President Mahinda Rajapaksa since his January 2010 re-election suggest there is little chance the needed political and constitutional reforms will be offered in his next term. Any significant improvement in the political position of Tamils and other minorities in Sri Lanka will thus come slowly and with difficulty, requiring significant shifts in the balance of political power within Sri Lanka as well as careful but tough persuasion from outside.

India, Japan, Western governments and multilateral organisations can do much more to assist the political empowerment of Tamils in Sri Lanka and press Colombo to address the causes behind the rise of the LTTE and other Tamil militant groups. There should be no blank cheque for Colombo to redevelop the north and east without first creating a political climate where Tamils and Muslims can freely express their opinions and have a meaningful role in determining the future of the areas where they have long been the majority. Donor governments and the UN should also press more strongly for an independent inquiry into the thousands of civilians, almost all Tamil, killed in the final months of fighting. Their aid should be tied to an end to impunity for human rights violations and abuses of political power that undermine democracy and threaten the freedoms of Sri Lankans from all ethnic communities. (ICG)

Home          Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link)

Thursday, 18 February 2010

Tamil Muslims in Sri Lankan refugee camps: Victims of the 17-year civil war

Tamil Muslims are among the hardest hit of the hundreds of thousands of victims of the Sri Lankan government's 17-year civil war against the separatist Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE).

The main exodus of Tamil Muslims from Jaffna took place in 1990. As it was preparing to relaunch the war, the United National Party government began to incite clashes between Tamil Hindus and Muslims. The LTTE's response was to turn on Tamil Muslims as a whole, claiming that Muslim businessmen were stocking up arms for a “jihad” or holy war in league with the Sri Lankan army. It branded Tamil Muslims as “enemies of Tamil Eelam”.

Thousands of families were forced to leave Jaffna, travelling by lorries or tractors, and then walking miles to Vavunia. These refugees spent days in camps in Vavunia and later went to camps at Anuradhapura, Dambulla and Puttlam, where Muslim communities live. For four years they lived under coconut trees in shelters covered with polythene cloth. Only later were they housed in flimsy huts where they continue to live today.

The present Peoples Alliance (PA) government has been cutting supplies and subsidies to all war refugees. Many are starving, suffering from disease and have no access to basic health and education services. In short, their lives have been devastated. The following report was submitted by a correspondent who visited several Muslim Tamil refugee camps around Puttlam.

For generations, Muslim Tamils lived alongside others in Jaffna, Vedikathevu, Periyamadu, and Mulaithivu in the Northern Province. Throughout the 17-year civil war, these people have had to leave behind lands, houses and other belongings. Many have lost all means of earning a living. Fishermen, for instance, are restricted in the hours and areas in which they are permitted to fish.

A 40-year-old father of three told me: “In 1984 an army convoy was blasted by a land mine on Hospital Street in Jaffna, near St. Mary's church. In retaliation, from April 9 the army burnt down 20 houses and shops in Jaffna and neighbouring villages. About 200 were shot dead on the roads. My children and I only saved our lives by tracking through the jungle to a church in another area.”

Another refugee said: “We don't want the war. We have lost our properties and lives because of it. Although the government says that they are fighting the LTTE, it is we, the poor and innocent, who suffer. When we were in the northeast we often had to leave our dwellings to avoid army shelling. On return, we would find our houses destroyed.”

The refugees now live in conditions of extreme poverty. Hundreds of thatched huts, 12 by 10 feet in size, are located on barren land near Puttlam, a town 131 kilometres from Colombo. Thousands of other Tamil Muslim refugees are housed in similar huts in Kalpitiya, Mundalama and Vanathavillu in the Puttlam district. The settlements, which are known as “welfare centres”, have nothing to do with the welfare of the inhabitants.

According to official statistics, there are 624 families in Mundalama, 2,478 in Puttlam, 3,555 in Kalpitiya and 811 in Vanathavillu. The families, who were promised 35,000 rupees ($US450) each, as part of the village settlement program to help build homes, have only received 10,000 rupees. Authorities claim they cannot pay the balance because they have no funds. Even the full amount is not enough to build a house fit for human habitation.

For the 3,555 families in Kalpitiya, drinking water is an acute problem. Although there is one tube well for every 70 families, the wells are unusable because the water is salty. Drinking water previously provided by UNICEF was cut off on March 25, after the PA government failed to provide the district councils [local government] with the necessary funds.

A retired teacher said: “There are 18 refugee settlements in Puttlam alone and it is very difficult to find water. Drinking water previously supplied once a week by the bowsers has stopped and now some housewives have to walk miles for water.”

The lack of clean water and proper sanitary facilities and the crowded conditions in the camps have led to serious health epidemics with diarrhea and skin diseases common among small children. The settlements have no drainage system and stagnant rainwater becomes the breeding ground for mosquitoes carrying malaria and elephantitis. Regular three-monthly mosquito eradication programs ended this year, as did the distribution of free medicine by the Red Cross.

One refugee explained: “The World Health Organisation has started a scheme to provide medicine once a month, charging 20 rupees for each patient, but they do not have all the varieties that are needed. When there is no suitable medicine they give us prescriptions, but where can we get the money to buy them?”

A nursery teacher said: “A mother gave birth to a baby in this camp, but we could not take her to a hospital because we were unable to speak Sinhalese. As the mother's condition became serious we decided to take her to Puttlam hospital. The doctor said that she needed two pints of blood, but we could only raise enough money for one pint.”

The camps do not have adequate toilet facilities—UNICEF only built one toilet per 40-50 families—thus forcing the refugees to dig their own pits. Funds promised by the authorities for the walls or roofs have failed to materialise.

Most refugee families are too poor to send their children to school. Those who can afford it, send them to the Palavi Muslim college but there are no teachers for mathematics or science. Since 1990, students have been forced to pay a 500-rupee fee and this year the fee was raised to 600 rupees.

A teacher described the situation in the nursery schools. “There are three nurseries for the camps. There are no desks, chairs, doors or windows and so the children are forced sit on polythene sheets on the floor while learning. Parents cannot afford to buy any writing materials for their children.” Nursery teachers only receive 1,000 rupees ($US13) a month.

According to official records, no one in the camps has permanent employment and families are forced to rely on food rations or subsidies. About 6,500 families receive a fortnightly food ration under the World Food Program. Another 7,664 families are paid 630 rupees for a family of six; 504 rupees for a family of four; 308 rupees for two members and 168 rupees for a single person—twice a month. This is barely enough for two days, let alone two weeks. The PA government wants to end the food ration, claiming that the refugees were given 4,000 rupees to start their own businesses.

Old women of 60-70 years, pregnant mothers and young women walk to Norachcholai, about 12 kilometres from the camps, to work as hired labour on small farms earning 60 or 70 rupees a day. The workers, who leave the camps at six in the morning, returning as late as eight at night, have to pay for food and other expenses.

“I work on the farmlands in Norachcholai,” a young mother explained. “We pluck crops, such as chillies, and regularly have sharp thorns stuck in our skin. Earlier we were paid on the basis of productivity but could earn only 40 rupees a day, at the most. Some employers don't pay us properly, paying us for a week and retaining the rest. The balance is only paid after several months.

“It's difficult for young men to find even manual work,” she added. “Some of them have to travel as far as Colombo, stay there, and toil from six in the morning to 10 in the night for 100 rupees.”

Government authorities, however, have made it difficult for refugees to migrate to Colombo for work. Citing security reasons, the police have made it compulsory for refugees to carry a special letter granting them permission to travel to Colombo. Only a few of the men in the refugee camps—those previously employed as public servants—have found work in Puttlam.

Source: http://www.wsws.org/articles/2000/aug2000/put-a03.shtml
Ends/

Thursday, 11 February 2010

2010 Sri Lanka ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தோல்வியுற்றது சிறுபான்மையினரே ....!

நடந்துமுடிந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் இலங்கை வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றாக காணப்படுகின்றது. இதற்கான பல காரணங்களை கூறலாம்.


முதலாவது மூன்று தசாப்த தொடர்நிலை போர் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்ததனை அடுத்து நடைபெறுகின்ற தேர்தல். அத்துடன் இதில் போட்டியிடுகின்ற இரண்டு வேட்பாளர்களும் யுத்தத்தினை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதில் சம பங்காற்றிய வர்கள். அடுத்து நீட்சி பெற்றிருந்த இனப்பிரச்சினைக்கான ஒரு தீர்வினை சிறு பான்மையின மக்கள் எதிர்பார்த்த ஒரு தேர்தலாகவும் இதனை குறிப்பிடலாம்.

இந்தத் தேர்தல் களத்தில் நின்ற மஹிந்த, பொன்சேகா ஆகிய இருவரும் ஒரு புள்ளியினைக் கொண்டுதான் தமது தேர்தல் பிரச்சாரத்தினை ஆரம்பித்தனர். அதுதான் யுத்த வெற்றி. இருவரும் இதனை முன்வைத்ததினால் அதிக குழப்பம டைந்தோர் சிங்களவர்கள்தான். இது சிங்கள வாக்கினை பிளவுபடுத்தியுள்ளது என்பதனை மறுப்பதற்கில்லை. ஏனெனில் பிரச்சாரத்திற்கு எடுத்துக் கொண்ட கருவில் வலு சமநிலை பெற்றவர்களாக இருக்கின்றனர். மற்றொரு வகையில் தமிழர்களிடையும் ஒரு சமநிலைப்பாடு இருப்பது மறுப்பதற்கில்லை.

இவ்வாறான சூழ்நிலையில் சிறுபான்மை இனங்களான தமிழ், முஸ்லிம் மக்கள் எவ்வாறான முடிவினை எடுத்திருக்க வேண்டும், எவ்வாறு இந்தத் தேர்தலை எதிர்நோக்கியிருக்க வேண்டும் என்பதனை இக்கட்டுரை தெரியப்படுத்துகின்றது.

நான் மேற்குறிப்பிட்ட காரணிகளுடன் இரு வேட்பாளர்களும் தங்களது வெற் றிக்கு சிறுபான்மையினரின் வாக்குகளில் தங்கி நின்றமை பொதுப் பண்பாகக் காணப்பட்டது. இதனை முழுமையாக வினைத்திறன் மிக்கதாக பயன்படுத்துவ தில் சிறுபான்மையினர் வெற்றி கண்டனரா?

முதலில் சிறுபான்மையினை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்து ஒரு கூட்டணி ஒன்றினை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். போருக்குப் பிந்தியதான முஸ்லிம் காங்கிரஸ், தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு... என உள்ளிட்ட பல கட்சிகள் ஒன்றுகூடியமை, சூரிச்சில் நடந்த சிறுபான்மையின கட்சிகளின் ஒன்றுகூடல் என்பன இதற்கான சாதகமான சமிக்ஞைகளைக் காட்டியபோதும் அனைத்தும் வெறும் புஸ்வாணமாகிவிட்டது.

இவர்கள் ஒற்றுமைப்படாமைக்கான காரணம் என்ன? மொழியில் சிக்கலா? அல்லது எதிர்நோக்கும் பிரச்சினைகள் வேறுபட்டனவா? உண்மையில் இவர்கள் வேற்றுமை படுகின்ற விடயங்கள் ஒரு சில புள்ளிகள்தான். அவற்றினை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். ஆனாலும் ஒற்றுமைப்பட்ட ஒன்றுபட வேண்டிய எத்த னையோ புள்ளிகள் காணப்படுகின்றன. இவற்றையெல்லாம் ஏன் புறமொதுக் கினார்கள். சுய இலாபங்களுக்காகவா அல்லது ஒவ்வொருவரும் பெரிதாகப் பீத்து கின்ற சமூகத்தின் அரசியல் இலாபங்களுக்காகவா? விடைகளாய் கேள்விக் குறிகளே எஞ்சுகின்றன.

முதலாளித்துவ சிந்தனையைக் கொண்ட ஐ.தே.க. வும் சோசலிச சிந்தனை கொண்ட ஜே.வி.பி.யும் இணையும் என்றிருந்தால், ஏன் தமிழ் முஸ்லிம் கட்சிக ளால் இணைய முடியாமல் போனது. ஐ.தே.க., ஜே.வி.பி. இற்கிடையிலான உறவு எப்படிப்பட்டது? என்பதை நான் இங்கு சுட்டிக்காட்டவேண்டிய அவசியமில்லை.

அவை தங்களது பொதுக் குறிக்கோளினை அடைவதற்காக தங்களது முழு வேற்றுமையினையும் மறந்து ஒன்றிணைந்துள்ளது. இந்த புத்தி உங்களிடமி ருந்து எங்கே போனது. உங்களது சமூகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் நீங்கள் காட்டும் அக்கறை இதுதானா? இந்தத் தேர்தலில் உங்களது தனித்தனி பெயர் களை ஒருபக்கம் வைத்துவிட்டு சிறுபான்மையினரின் கூட்டணி என்ற அமைப் பில் உங்களை அறிமுகப்படுத்தியிருக்க முடியும்.

சகோதரர் சிறாஜ் தனது நேர்காணல் ஒன்றில் குறிப்பிட்டதுபோன்று இது பகை மறப்புக்கான காலம். இங்கு இதனையே நாம் முற்படுத்தி ஒற்றுமைப்பட்டு எமது பிரச்சினையைப் பேசியிருக்க வேண்டும். இதுதான் கனதி மிக்கதாக இருக்கும். எமது பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வினைப் பெற்றுத் தருவதாக அமையும். இது எமது ஒவ்வொரு மக்களினதும் வாக்குகளுக்கு பெறுமதியினைப் பெற்றுத் தரும். இன்று வாக்குகள் செல்லாக்காசாகிவிட்டன.

எமது உரிமைகளை உரத்துப் பேசும் களம்தான் இந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் களம். 30 வருடங்கள் ஆயுதங்களினால் உரிமை வேண்டி உரத்த கூக்குரலிட்டோம். இறுதியாக என்ன நடந்தது என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். ஆனால், அரசியலின் மூலம்தான் உரிமைகளைப் பெறலாம் என்பதனை மர்ஹூம் அஷ்ரப், அமரர் தொன்டமான் போன்றோர் எடுத்துக் காட்டினர். உண்மையில் ஒரு நாட்டில் சிறுபான்மையாக வாழ்கின்ற மக்கள் தங்களது உரிமைகளை வென்றெடுக்க சாத்தியமான வழி இதுதான். இதனை உணர்ந்த பின்னும் இதற்கான முன்னு தாரணங்களிலிருந்தும் இந்தத் தேர்தலில் நமது அரசியல்வாதிகள் கோட்டை விட்டுள்ளனர்.

அடுத்து நாம் செய்திருக்க வேண்டியது எமது உரிமைகள் பிரச்சினைகள் தொடர்பு பட்ட விடயங்களில் தமிழ், முஸ்லிம், மலையக... மக்கள் மூவரும் எதிர்கொள் கின்ற பொதுப்படையானவற்றினை அடையாளம் கண்டு, அடையாளப்படுத்தி யிருக்க வேண்டும். உண்மையில் இதில் நிறைய விடயங்கள் அடங்கும். உதாரண மாக கல்விப் பிரச்சினை இன்று சிறுபான்மையினர் எதிர்நோக்கும் பொதுவான முக்கிய பிரச்சினை. (பல்கலைக்கழக வெட்டுப் புள்ளி, தரப்படுத்தல் முறை, பாடசாலை வளப் பிரச்சினை, ஏனைய பரீட்சைகள்) என்பவற்றில் உடன்பாடு கண்டிருக்க முடியும். இதேபோன்று காணிப் பிரச்சினை, மொழிப் பிரச்சினை போன்ற பல காணப்படுகின்றன. இவ்வாறானவற்றில் நாம் ஒன்று சேர்ந்திருக்க வேண்டாமா?

நாம் எவ்வாறு எமது உரிமைகளினை வேண்டுகின் றோமோ அதேபோன்று நாட்டின் நலனிலும் நாம் எமது அக்கறையினை வெளிப்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில் இதனூடாக இயல்பாகவே எமது மக்கள் நன்மை அடைவதுடன் பெரும்பான்மை மக்களிடையே எம் பற்றியதான நல்ல மனப்பதிவினை ஏற்படுத்துவதுடன் சிலரது குரோத வேட்கை மற்றும் தப்பபிப்பிராய மனோநிலை போன்றவற்றினை தணிக்கின்றது.

அத்துடன் நாம் நாட்டின் அபிவிருத்தி, பொருளாதார, சமூக வளர்ச்சி என்பவற்றில் விருப்பு கொண்டோர் என்பதற்கான பறைசாற்றுதலா கவும் இது அமையும். இதனை எப்போதும் முற்படுத்துவது சிறந்தது என்பதுடன் எமது உரிமைக்கு பெரும்பான்மை யினர் பச்சை கொடி காட்டவும் வழிகோலும். உதாரணமாக ஊழல், போதை பொருள் பாவனை போன்ற பல அம்சங்கள் காணப்படுகின்றன.

பெரும்பான்மையினருடன் சில விட்டுக் கொடுப்புகளை மேற்கொண்டு எமது உரிமைகளினை அடைய முயற்சிக்க வேண்டும். இவ்வாறான நெகிழ்வுப் போக்கு பெரும்பான்மையினருடன் மட்டுமன்றி தான் இணைந்து காணப்படுகின்ற ஏனைய சிறுபான்மையினருடனும் காணப்பட வேண்டும். ஏனெனில் இறுக்கமாக இருப்பது எவ்விதமான நகர்வுக்கும் இடமளிக்காது. சில கட்ட நகர்வுகளுக்கு இது முக்கியத்துவமிக்கதாக காணப்படுகின்றது.

அதிகாரப் பகிர்விற்கான அடியெடுப்பு, உண்மையில் அதிகாரப் பகிர்விற்கு எடுத்த எடுப்பில் வருவது சிங்கள மக்களிடையே ஒருவகையான மனோபாவத்தினை யும் பல தடைகளினையும் கொண்டு வரலாம். எனவே, நாம் இதனை விட முன்னுரிமைப்படுத்த வேண்டிய விடயங்களினை அடையாளங் கண்டு அவற் றினை அடைய முயற்சிக்க வேண்டும். இவற்றுடன் சாத்தியமான விடயங்க ளிலே அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

அதிகாரப் பகிர்வு எனும்போது அது விரிந்ததாக அமைய வேண்டும். ஒவ்வொரு சமூக கூறும் தங்களை தாமே ஆளுகின்ற அதிகாரம் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். ஏனெனில் ஒவ்வொரு இனக் குழுமத்திற்கும் தனியான பண்பாடுகளும் கலாசார மும் காணப்படுகின்றது.

உண்மையில் தேர்தல்கள் என்பது சிறுபான்மையிரைப் பொருத்தவரை முக்கியத் துவம் வாய்ந்ததொன்று. இதனைப் பயன்படுத்தி பேரம்பேசுதல் என்பதனூடாக ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் பெரும்பான்மை அரசுடனான உறவினை நாங்கள் கைகொள்கின்றபோது பல சாத்தியப்பாடுகளினை அடைய முடியும் என்பதனை மறுக்க முடியாது.

இந்தத் தேர்தலில் சிறுபான்மைக் கட்சிகள் இரண்டு முன்னணிகளிலும் சேர்ந்து கொண்டதாலும் எமது உரிமைகளினை வென்றெடுப்பதற்கு இந்தத் தேர்தல்க ளினை பயன்படுத்தலாம் என்பதுபற்றி ஒரு கலந்துரையாடல்கூட மேற்கொள் ளாததினாலும் சிறுபான்மை சமூகத்தினை அதன் தலைவர்களே ஏமாற்றியுள்ள னர். அத்துடன் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வினை எட்டுவதில் மீண்டும் 6 வருடங்களினை பின்தள்ளியுள்ளார்கள். அடுத்த தேர்தல் வரைக்கும் ஒரு தீர்வினை எட்டுவதற்கான சிறு அடியெடுப்பினைக் கூட கடந்த தேர்தலில் நாம் ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. அடுத்த பொதுத் தேர்தலிலும்கூட உணர்ந்து செயற்படுவார்களா என்பது கேள்விக்குறியே.

இந்தத் தேர்தலில் யார் வெற்றிபெற்றபோதும் சிறுபான்மையினர் தோல்வியடைந்துள்ளனர் என்பது தெளிவானது. நாம் பல வருடங்கள் அரசியல் ரீதியாக பின்தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்.

முன்தஸர் அஸ்ஸஅதி


Source: http://www.meelparvai.net/index.php?option=com_content&view=article&id=1688:2010-02-04-10-43-46&catid=91:2009-02-12-05-18-43&Itemid=285

R. sambandan get on Fonseka.flv

http://www.youtube.com/watch?v=5e1ySFQ_zTY&feature=related  2.00m